ADVERTISEMENT

To piše specijalizovani vojni magazin "Military Watch Magazine", pozivajući se na izvještaje više lokalnih izvora i najave predsjednika Srbije Aleksandra Vučića o skorom potpisivanju novih ugovora za jačanje odbrambenih sposobnosti zemlje.

Trenutna struktura protivvazduhoplovne odbrane Srbije

Prema ocjeni ovog magazina, Srbija je među evropskim državama koje se u najvećoj mjeri oslanjaju na raketne sisteme zemlja-vazduh, što je posljedica ograničenih resursa, relativno male lovačke avijacije i potrebe da se vazdušni prostor štiti prije svega kopnenim sistemima PVO.

Kako navodi "Military Watch Magazine", a prenosi beogradska "Politika" okosnicu srpske protivvazduhoplovne odbrane danas čini kineski sistem HQ-22, odnosno njegova izvozna varijanta FK-3, čije su isporuke Srbiji počele u aprilu 2022. godine.

Pored njega, Vojska Srbije koristi i kineske sisteme HQ-17A, ruske sisteme "Pancir-S", kao i modernizovane varijante sovjetskog S-125, sistema srednjeg dometa koji, uprkos modernizaciji, ima ograničenja u pogledu mobilnosti i savremene upotrebe.

Politički i strateški razlozi za saradnju sa Kinom

Vučić nije precizirao o kojim sistemima je riječ, niti ko će biti dobavljač, ali, pomenuti magazin ocjenjuje da postoji snažna osnova za pretpostavku da će se dalje jačanje srpske PVO mreže oslanjati upravo na kinesku tehnologiju. U tom kontekstu magazin podsjeća da je saradnja Beograda i Pekinga u oblasti protivvazduhoplovne odbrane već dobila strateški značaj uvođenjem HQ-22/FK-3 u naoružanje, što je Srbiju učinilo prvom evropskom zemljom van NATO struktura koja je operativno uvela kineski sistem te klase.

Prema analizi magazina, izbor Kine kao partnera nije samo tehničko, već i političko pitanje. Države NATO-a, ocjenjuje magazin, nude ograničeniji spektar kopnenih PVO sistema, uz visoke troškove i znatno manji prostor za samostalno upravljanje kupljenom opremom. Istovremeno, istorijsko iskustvo NATO bombardovanja 1999. godine, kao i uloga zapadnih zemalja u priznavanju jednostrano proglašene nezavisnosti Kosova, čine zapadnu opremu politički osjetljivim izborom za Beograd.

Kineski sistemi kao alternativa ruskom naoružanju

Drugi ključni faktor je pritisak Zapada na Srbiju da ne nastavlja veće nabavke ruskog naoružanja. Upravo zbog toga, piše MWM, kineski sistemi se u Beogradu sve više posmatraju kao realistična alternativa: tehnološki napredna, politički manje rizična od ruske opcije i finansijski prihvatljivija od zapadnih rešenja. Ta procjena posebno dolazi do izražaja u trenutku kada Srbija nastoji da gradi slojevitu PVO mrežu, sposobnu da odgovori na prijetnje od borbenih aviona, krstarećih raketa, bespilotnih letjelica i složenih vazdušnih napada.

Moguća nabavka sistema dugog dometa HQ-9B

Jedna od mogućnosti koju magazin izdvaja jeste nabavka sistema HQ-9B, kineskog sistema dugog dometa koji se u vojnim analizama često poredi sa ruskim S-400. Srbija je, kako podsjeća magazin, u prošlosti razmatrala nabavku naprednih ruskih sistema S-300PMU-2 i S-400, a ruski divizion S-400 bio je raspoređen u Srbiji u oktobru 2019. godine radi zajedničkih vježbi. Taj potez je tada široko tumačen kao prilika da se srpske snage bliže upoznaju sa mogućnostima ruskog sistema.

Međutim, od kupovine S-400 se, prema ocjeni pomenutog lista, odustalo prije svega zbog snažnog pritiska Zapada i prijetnji ekonomskim sankcijama. U tom smislu, HQ-9B bi mogao da popuni prazninu u planiranoj strukturi srpske protivvazduhoplovne odbrane, nastalu nakon što su planovi o nabavci ruskih sistema dugog dometa praktično stavljeni po strani. Magazin naglašava da nepotvrđeni lokalni izvještaji ukazuju na značajno interesovanje Ministarstva odbrane za ovaj sistem, ali da za sada nema zvanične potvrde da će upravo HQ-9B biti predmet novog ugovora.

Opcija proširenja postojećih sistema FK-3

Druga mogućnost, prema istom izvoru, jeste nabavka dodatnih jedinica sistema HQ-22, čime bi Srbija proširila pokrivenost teritorije i učvrstila postojeći sloj srednjeg dometa.

Takav scenario bio bi logičan nastavak već započetog procesa uvođenja kineskih sistema u srpsku PVO, posebno ako se ima u vidu da je HQ-22 mogao da posluži kao prvi korak u upoznavanju Vojske Srbije sa kineskom tehnologijom, komandnim rješenjima i logističkim modelom.

Ograničenja naprednijih kineskih sistema

Iako Kina raspolaže i naprednijim sistemima od HQ-9, poput HQ-19 i HQ-29, MWM ocjenjuje da je malo vjerovatno da bi oni bili predmet srpskog interesovanja, jer su namijenjeni prije svega odbrani od strateških balističkih raketa. Glavne prijetnje koje se u srpskom slučaju uzimaju u obzir drugačije su prirode: borbena avijacija, krstareće rakete, rakete lansirane iz vazduha i bespilotne letjelice.

Poseban značaj ove moguće nabavke ogleda se u širem kontekstu modernizacije Vojske Srbije. Beograd posljednjih godina nastoji da kombinuje različite izvore nabavke — kineske PVO sisteme i bespilotne letjelice, ruske sisteme kratkog dometa, zapadne radare i francuske avione "rafal". Takav pristup odražava težnju Srbije da zadrži vojnu neutralnost i izbjegne potpunu zavisnost od jednog dobavljača, ali istovremeno otvara složeno pitanje integracije različitih tehnoloških standarda u jedinstven odbrambeni sistem.

Regionalni značaj i potencijalni uticaj

Ukoliko se najave o novim ugovorima pokažu tačnim, Srbija bi mogla da uđe u novu fazu izgradnje slojevite protivvazduhoplovne odbrane. Za Beograd bi to značilo jačanje odvraćanja i veću samostalnost u zaštiti vazdušnog prostora, dok bi za region to bio još jedan signal da se vojni balans na Balkanu sve više oblikuje kroz nabavku visokotehnoloških sistema izvan zapadnog bezbjednosnog kruga.