ADVERTISEMENT

Ovogodišnje rekordne vrućine ostavile su 38 odsto evropskog kopna pogođenog sušom. Prekomjerna potrošnja vode, loše upravljanje i zagađenje ugrozili su jezera i rijeke i dodatno pogoršali problem nestašice vode u Evropi, zbog čega je EU počela da tretira krizu s nestašicom vode kao ozbiljno vanredno pitanje.

Prema Indeksu iskorišćenosti vode (WEI+) Evropske agencije za životnu sredinu (EEA), vodni resursi su pod pritiskom kada se koristi 20 odsto obnovljivih zaliha slatke vode, dok se stanje smatra ozbiljno ugroženim kada potrošnja dostigne 40 odsto. Prema podacima Evropske komisije, danas se sa nestašicom vode svake godine suočava 30 odsto Evropljana, dok je ugroženo 20 odsto kopnene površine.

Aktuelne visoke temperature dodatno produbljuju krizu u Evropi, jer isušuju zemljište i smanjuju nivoe rijeka. Iza toplotnih talasa krije se vodni sistem koji je već godinama pod velikim pritiskom. Decenije zagađenja, prekomjerne potrošnje i lošeg upravljanja resursima ugrozile su vodna tijela, ostavljajući EU sa malo rezervi za borbu protiv aktuelne vodne krize.

EU je u junu 2025. godine pokrenula Strategiju za otpornost voda, sa ciljem da evropski vodni sistem učini otpornijim. Strategija predviđa zaštitu ciklusa vode, razvoj ekonomije koja racionalnije koristi vodne resurse i obezbjeđivanje pristupa čistoj i pristupačnoj vodi.

"Voda više nije samo ulaganje u zaštitu životne sredine. To je ulaganje u dobrobit ljudi, bezbjednost evropske proizvodnje hrane, javno zdravlje, ekonomsku konkurentnost i otpornost. A ako Evropa danas nedovoljno ulaže u vodne resurse, posljedice neće prvo osjetiti institucije, već obični ljudi", rekao je Tomas Badah, poslanik Evropskog parlamenta iz Progresivne alijanse socijalista i demokrata (S&D) i izvjestilac za Strategiju za otpornost voda u Evropskom parlamentu.

Zašto evropski vodni resursi presušuju?

Nestašica vode javlja se iz različitih razloga. Evropa u velikoj mjeri zavisi od vode za poljoprivredu, industriju i proizvodnju energije, što dovodi do prekomjernog korišćenja resursa.

Prema podacima EEA, ukupno zahvatanje vode smanjeno je za 14 odsto između 2000. i 2023. godine, ali EU i dalje godišnje koristi oko 200.000 kubnih metara vode, često premašujući stopu prirodnog obnavljanja resursa.

To smanjuje protok rijeka i zalihe podzemnih voda, ostavljajući manje vode u čitavom sistemu. Nove industrije koje zahtijevaju velike količine vode, uključujući proizvodnju polprovodnika i rad data centara, dodatno ubrzavaju potrošnju vodnih rezervi.

Iako ponovna upotreba otpadnih voda može da smanji potrebu za zahvatanjem novih količina vode, Evropa trenutno reciklira svega 2,4 odsto otpadnih voda. Evropa gubi i 23 odsto prečišćene vode zbog lošeg upravljanja javnim vodovodnim mrežama, što dodatno smanjuje dostupne zalihe.

"Širom Unije i dalje gubimo ogromne količine prečišćene vode za piće kroz dotrajale cijevi, prije nego što ona uopšte stigne do slavina", upozorio je Badah.

Izvještaj organizacije "EurEau" za 2026. godinu pokazuje blago smanjenje gubitaka vode u Evropi, na oko 23,5 odsto, u poređenju sa 24 odsto iz istraživanja sprovedenog 2021. godine. Ipak, države članice i dalje ne ulažu dovoljno u održavanje infrastrukture. Njemačka godišnje izdvaja devet milijardi evra, Francuska 6,5 milijardi, dok Slovenija ulaže svega oko 100 miliona evra. Povećanje urbanizacije i migracija dodatno će povećati potražnju za vodom, posebno u sjevernoj i zapadnoj Evropi, što će zahtijevati modernizaciju i proširenje infrastrukture, navodi Istraživačka služba Evropskog parlamenta (EPRS).

Klimatske promjene dodatno pojačavaju ovaj trend. Temperature u Evropi rastu za 0,56 stepeni Celzijusa po deceniji, što je više od globalnog prosjeka od 0,27 stepeni Celzijusa, prema podacima "Kopernikusa", programa EU za posmatranje Zemlje.

Suše su sve učestalije i 2024. godine pogodile su 601.193 kvadratna kilometra zemljišta, dok su oštetile 33.518 kvadratnih kilometara šuma i 87.567 kvadratnih kilometara obradivog zemljišta. Evropska agencija za životnu sredinu navodi da će se do 2050. godine suše intenzivirati, što će dodatno povećati isparavanje vode.

Kako se zalihe smanjuju, zagađenje dodatno pogoršava situaciju, smanjujući količinu čiste i upotrebljive vode.

"Na kvalitet podzemnih voda mogu uticati klimatske promjene kroz međusobnu povezanost zagađenja i prekomjernog zahvatanja vode. Na primjer, ako se iz vodonosnog sloja crpi previše vode, koncentracija hranljivih materija i hemikalija može da poraste jer će zagađivači biti manje razrijeđeni“, saopštila je Evropska agencija za životnu sredinu za Euronews.

Strategija za otpornost voda

"Strategija za otpornost voda mijenja jednu veoma važnu stvar: mijenja način na koji razmišljamo o vodi", rekao je Badah.

Strategija treba da obezbijedi dugoročnu stabilnost snabdijevanja Evrope vodom kroz više od 50 konkretnih mjera. Njihovo sprovođenje prati se putem posebnog alata "Actions Tracker", koji pokazuje da su do sada tri mjere završene.

Strategija se bavi prekomjernim zahvatanjem vode i degradacijom zemljišta tako što štiti količinu i kvalitet vode u cjelokupnom ciklusu. Takozvana "sunđer-facility" mjera obnavlja sposobnost ekosistema da zadržavaju, prečišćavaju i postepeno oslobađaju vodu, čime se podržava i biodiverzitet. Zajednički pokazatelji nestašice vode i sistemi ranog upozoravanja prate dostupnost vode i rizik od suša, čime se unapređuje spremnost za krizne situacije.

Kada je riječ o kvalitetu vode, strategija predviđa smanjenje zagađenja i uklanjanje štetnih materija iz vode za piće, čime se štiti javno zdravlje. Stroža primjena Okvirne direktive o vodama trebalo bi da doprinese poboljšanju ekološkog stanja rijeka i jezera.

Princip "efikasnost vode na prvom mjestu" usmjeren je na razvoj ekonomije koja racionalno koristi vodne resurse i nastoji da smanji rasipanje vode prije nego što se pribjegne pronalaženju novih izvora, poput desalinizacije. EU je postavila cilj da do 2030. godine poveća efikasnost korišćenja vode za 10 odsto, između ostalog kroz ponovnu upotrebu vode u poljoprivredi, industriji i javnom vodosnabdijevanju.

Strategija predviđa i ograničavanje potreba za vodom u čistim industrijskim i digitalnim sektorima kroz pametnije planiranje, smanjenje curenja i gubitaka u javnim vodovodnim sistemima, kao i strožu kontrolu korišćenja vode. Digitalni akcioni plan za vodu modernizuje upravljanje vodnim resursima kroz alate zasnovane na podacima, poput pametnih vodomera, prognoziranja uz pomoć vještačke inteligencije, satelitskog praćenja vlažnosti zemljišta, digitalnog navodnjavanja i sistema za otkrivanje curenja.

Cilj od 10 odsto predstavlja snažan politički signal, ali ne i krajnji cilj, rekao je Bažada. Klimatske promjene različito utiču na evropske regione, zbog čega jedan cilj ne može odgovarati svima, objasnio je on, pozivajući na ciljeve efikasnosti prilagođene pojedinačnim sektorima i riječnim slivovima, koji bi uzimali u obzir različite načine korišćenja vode i rizike u poljoprivredi, industriji, javnom vodosnabdijevanju i energetici.

Posljednji stub strategije podstiče korišćenje proizvoda koji efikasnije koriste vodu kroz Uredbu o ekodizajnu i podržava formiranje cijena vode na osnovu potrošnje i platežne sposobnosti, kako bi se obezbijedio pravičan pristup vodi i podstakle racionalnije navike u njenoj potrošnji. Države članice moraju da informišu građane o stanju vodnih resursa i načinu njihovog upravljanja kako bi javnost mogla da učestvuje u izradi nacionalnih planova upravljanja vodama.

Za Bažadu je ulaganje Evropske investicione banke od 15 milijardi evra u okviru strategije „veoma važan korak“, ali „nije dovoljno da odgovori na razmjere evropskog izazova sa vodom“. Otpornost na vodnu krizu, objasnio je on, znači da porodice i tokom dužih suša nastave da imaju tekuću vodu, a poljoprivrednici mogu da nastave da proizvode hranu. Zbog toga se Bažada zalaže za poseban budžet za otpornost na vodne krize i za to da voda ostane prioritet u narednom Višegodišnjem finansijskom okviru EU.

Koje zemlje su najviše pogođene?

Južna Evropa i dalje je najsušniji dio kontinenta. Njena topla i suva klima povećava potražnju za vodom, prvenstveno u poljoprivredi, zbog čega region koristi najveći dio svojih zaliha slatke vode, a tokom najtoplijih mjeseci gotovo sve raspoložive količine.

Prema izvještaju EEA iz 2025. godine, nestašica vode je 2023. godine pogodila 28 odsto evropskog kopna i 32 odsto stanovništva. U južnoj Evropi oko 30 odsto stanovništva suočava se sa stalnim pritiskom na vodne resurse, dok tokom ljeta taj udio raste na 70 odsto, kada potražnju dodatno povećavaju turizam, poljoprivreda i javna potrošnja. Kao odgovor na nestašicu, zemlje regiona u velikim količinama crpe fosilne podzemne vode koje se ne obnavljaju, čime se dodatno opterećuju zalihe podzemnih voda.

Najviše su pogođeni Kipar i Malta. Prema najnovijim podacima, Kipar je 2023. godine koristio 92,1 odsto svojih zaliha slatke vode, a Malta 66,7 odsto. Obje zemlje premašile su prag od 40 odsto koji se prema indeksu WEI+ smatra nivoom ozbiljnog vodnog stresa.

Između 2020. i 2024. godine, posljedice suše na Kipru proširile su se na 12,9 odsto teritorije zemlje, dok su na Malti pogodile 57,1 odsto teritorije, u odnosu na 6,5 odsto 2020. godine, prema podacima EEA.

Kako bi se izborio sa nestašicom, Kipar ponovo koristi gotovo 100 odsto svojih otpadnih voda, dok Malta ponovo koristi svega 5 do 10 odsto. Oba ostrva proširila su kapacitete postrojenja za desalinizaciju, koja obezbjeđuju gotovo svu njihovu vodu za piće.

Sjeverna i centralna Evropa suočavaju se sa drugačijim oblikom pritiska na vodne resurse, ali su i dalje ispod praga vodnog stresa prema indeksu WEI+. U 2023. godini vrijednost indeksa WEI+ iznosila je 0,3 odsto u Švedskoj, 4,4 odsto u Njemačkoj i 8 odsto u Poljskoj, a pritisak je uglavnom posljedica potražnje za vodom u industrijskom i energetskom sektoru.

EEA navodi da bi prelazak na sisteme hlađenja i goriva koji efikasnije koriste vodu, primjena tehnoloških inovacija i korišćenje otpadne toplote iz elektrana mogli da smanje zahvatanje vode za čak 95 odsto.

Šta nestašica vode znači za vas

Proizvodnja električne energije čini 33 odsto ukupnog zahvatanja vode.

"Nizak vodostaj rijeka može uticati na proizvodnju električne energije koja zavisi od vode, u termoelektranama i nuklearnim elektranama ili hidroelektranama, kao i smanjiti dubinu vode u rijekama slobodnog toka, što utiče na unutrašnji plovni saobraćaj“, objasnili su iz Evropske agencije za životnu sredinu (EEA).

Elektrane mogu da smanje proizvodnju ili budu potpuno obustavljene, što utiče na snabdijevanje energijom građana i industrije, kao što se trenutno dešava u Mađarskoj i Rumuniji. U Švedskoj je nuklearna elektrana Ringhals morala da obustavi rad u julu 2018. godine, kada je temperatura morske vode dostigla 25 stepeni Celzijusa.

Poljoprivreda koristi 31 odsto vode u Evropi. Nestašica dovodi do manjih prinosa, izlažući poljoprivrednike zdravstvenim i ekonomskim gubicima i remeteći lance snabdijevanja hranom. Prinosi usjeva već su tokom prethodne decenije pali za više od 30 odsto u odnosu na predviđene trendove, navodi Istraživačka služba Evropskog parlamenta (EPRS). To bi dugoročno moglo da dovede do rasta cijena hrane.

Javno vodosnabdijevanje čini 21 odsto ukupnog zahvatanja vode. Upravo tu građani najdirektnije osjećaju posljedice nestašice, jer vlade ograničavaju korišćenje vode za aktivnosti poput pranja, održavanja higijene, kuvanja i zalivanja bašta. Ograničenja posebno teško pogađaju mediteranske regione, jer turisti troše između 300 i 2.000 litara vode po osobi dnevno, u poređenju sa 125 litara koliko prosječno troše stanovnici, prema podacima EEA.

"Dok veliki gradovi uglavnom imaju planove za reagovanje na suše i daju prednost snabdijevanju stanovništva vodom za piće, manje opštine i domaćinstva koja zavise od privatnih bunara često su ranjiviji na nestašicu vode. U nekim zemljama značajan dio stanovništva zavisi od privatnih izvora vode, koji su manje regulisani i podložniji posljedicama nestašice", naveli su iz EEA za Euronews.

Industrijska proizvodnja koristi 14 odsto ukupne količine vode u EU. Nestašica remeti rad sektora koji zahtijevaju velike količine vode, poput proizvodnje čelika, papira i hrane, i može dovesti do obustave proizvodnje.

To smanjuje prihode kompanija, otežava otplatu kredita i može izazvati nestabilnost u bankarskom sistemu. Evropska centralna banka utvrdila je da se 34 odsto poslovnih kredita u evrozoni odnosi na finansiranje sektora koji intenzivno koriste vodu.