ADVERTISEMENT

Sa samo 5,8% korišćenih slatkovodnih resursa, od glečera, podzemnih voda, rijeka i jezera, moglo bi se učiniti da je potrošnja vode u cijeloj Evropskoj uniji pod kontrolom.

Nažalost, prosjek u ovom slučaju ne daje potpunu sliku, piše Euronews.

Realnost je da su razlike među zemljama upečatljive i zabrinjavajuće.

Uzmimo za primjer Kipar, koji je u suštini u stalnom vanrednom stanju. Zemlja je potrošila 72% svojih slatkovodnih resursa, sa vrhuncem od 92% tokom ljeta, prema podacima Evrostata i Evropske agencije za životnu sredinu (EEA).

Da bismo to stavili u kontekst, zemlja je u zoni upozorenja kada koristi 20% svoje vode.

Ranije ove godine, vlasti su pozvale stanovnike da uštede 10% svoje dnevne potrošnje vode (što je oko dva minuta potrošnje vode), ali činjenica da stanovništvo Kipra brzo raste nije dobra vijest ni za vodne resurse zemlje.

Vlada se bori da instalira postrojenja za desalinizaciju kako bi zadovoljila potrebe za pijaćom vodom, posebno pred sezonu praznika, a odlazeće kiparsko predsjedavanje Savjetom Evropske unije je rješavanje ove krize učinilo jednim od svojih prioriteta.

Poslije Kipra dolazi još jedna mediteranska zemlja, Malta, sa godišnjom stopom potrošnje vode od 33%. Međutim, stvari se pogoršavaju ljeti, kada nivo stresa zbog nedostatka vode poraste na 67%.

Slična je priča i za druge zemlje: nivoi eksploatacije vode u Grčkoj (37%), Rumuniji (34%), Portugalu (31%), Italiji (27%) i Španiji (26,5%), svi su unutar zone upozorenja tokom ljetnjeg perioda.

Ko u EU ima najviše problema sa pristupom čistoj vodi?

EEA kaže da će klimatske promjene i suše vjerovatno pojačati „učestalost, intenzitet i uticaj“ nestašice vode najmanje do 2030. godine.

Još jedan izvještaj agencije „Pregrijani i nedovoljno spremni“, otkrio je da oko jedan od 10 građana EU ima poteškoća sa pristupom dovoljnoj količini bezbjedne i čiste vode.

Problem je najizraženiji na Kipru (36,5%) i u Grčkoj (31,5%).

Zanimljivo je da nekoliko zemalja sa lošim pristupom vodi, uključujući Bugarsku, Mađarsku, Hrvatsku i Irsku, nemaju posebno visoke stope eksploatacije slatke vode.

To sugeriše da problem pristupa vodi možda ima manje veze sa nestašicom vode, a više sa starenjem infrastrukture i nedostacima u sistemima snabdijevanja.

Istovremeno, uprkos problemima sa korišćenjem slatke vode, Francuska, Portugal i Španija izgleda bolje upravljaju distribucijom čiste i bezbjedne vode, sa stopama ljudi koji se suočavaju sa problemima koje su sve znatno ispod prosjeka EU od 9%.